Horror in het ziekenhuis

Hoe je 'de' wereld verandert

Geschreven door: Patty den Ouden

Gelukkig inmiddels weer aan het opbouwen qua rennen. Een opmerking (zie filmpje onderaan) deed mij denken aan de (essentie van) deze blog van vorig jaar.Al zittend in de wachtkamer van de polikliniek Sportgeneeskunde in Ede sla ik (voor de verandering) het magazine 'Topgear' open. Het dikke kleurrijke tijdschrift staat vol met verhalen over auto's. M'n aandacht valt op een stukje over de BMW 3.0 CSL Hommage. Met moeite om m'n lach in te houden, lees ik: "De grille, met die ontplofte nieren, doet nog het meest denken aan een rat met Theo en Thea-tandjes". Wat een grappige 'kijk' op de auto! Zo had ik er nog niet naar gekeken. Hoe een ander perspectief opeens je (wereld)beeld verandert...

BMW als rat met Theo & Thea-tandjes

Als kind vond ik 'gezichten' van auto's al fascinerend. Vooral stoere auto's met lampen die er uitzien als opgemaakte 'ogen' die open en dicht kunnen 'knipperen'. Maar vandaag is het een BMW met 'het gezicht' van een rat met Theo en Thea-tandjes die m'n aandacht trekt. Verzonken in gedachten schrik ik als de sportarts opeens voor mij staat. Met haar vriendelijke, mensgerichte, pittige & enthousiaste karakter verdwijnt m'n stereotype beeld van een arts als sneeuw voor de zon... Met een medelevend gelaat vertelt ze het behandelplan: gips en aankomende 6-12 weken nog niet rennen.

Horror in de gipskamer

De kleur uitzoeken van het gips. Het doet mij denken aan het gevoel dat ik als peuter kreeg bij het kiezen van snoepjes uit een grote snoeppot -toen ik nog niet 'zag' wat voor troep snoep is. De wand in de gipskamer lijkt wel een uitgestalde gereedschapskist. Ringsleutels, schroevendraaiers, hamers... zelfs een cirkelzaag. Nieuwsgierig wacht ik tot de gipsman weer terugkomt. 'Wordt dat gereedschap echt gebruikt hier?', vraag ik verbaasd. De man lacht en begint een verhaal te vertellen over iemand bij wie pinnen in zowel schedel als rug gezet moesten worden. Geraakt door zijn verhaal voel ik dat mijn kijk op m'n blessure verandert... ik haar in een ander perspectief plaatst.

Cirkelzaag

De gipsman loopt weg en komt met de cirkelzaag op mij afstappen (om van het gips om mijn voet een afneembare gipsschoen te maken). Even schiet er een beeld uit een horrorfilm door m'n hoofd. Dan zet hij de zaag op zijn eigen donkerblauwe aders. Enigszins geschrokken en wit weggetrokken kijk ik afwachtend naar zijn gezichtsuitdrukking. Zijn gelaat is strak. Zodra de zaag zijn aders raakt, schiet hij in de lach. 'Het kietelt enorm!', grijnst hij vriendelijk. Opgelucht verrast geniet ik van zijn humor en oprechte passie voor het vak.

Met gipsschoen verlaat ik het ziekenhuis. Beseffende hoe een ander(e) perspectief / 'kijk' (op auto's, artsen, gipsmannen en blessures) opeens 'de' wereld / werkelijkheid verandert...


Klik hier als de video niet op dit scherm werkt...

P.S. Binnenkort (meer) blogs n.a.v. m'n verzoekje. Stay tuned. =)