Kille kerel..., wat moet je ermee?

Verstoppertje spelen

Geschreven door: Patty den Ouden

Een voormalig hardlooptrainer. Wat doet deze persoon mij denken aan m'n bijbaantje bij de Rabobank. Zittend als negentienjarig meisje op de afdeling Private Banking tegenover twee mannen. Twee (ogenschijnlijk) afstandelijke 'kille kerels'. Strak in pak, met een stoppelbaartje van 1 mm dat ruikt naar aftershave, keurig gepoetste puntschoenen, een glimmend horloge met een diameter van minimaal 5 cm en bruinzwart haar met gel. Geld, auto's, villa's... onderwerpen waar ze geen genoeg van krijgen. Non-stop een afstandelijke, strakke en koele blik. 'Gevoel' lijkt niet in hun woordenboek voor te komen. Op de vlucht voor afwijzing?

Hart zo hard als beton

Een hard geworden mensenhart. Een hart met een laagje beton dat steeds dikker is geworden. Hardheid als bescherming tegen nare, kwetsende ervaringen. Twee 'kille kerels' met een keiharde uitstraling. Een uitstraling die bijna hoorbaar schreeuwt: 'Ik laat mij niet meer raken'. Is deze houding een (on)bewuste overlevingsstrategie?

Verstoppertje spelen met jezelf: strategieën

Met welke overlevingsstrategie verstop jij jouw (in jouw ogen) imperfectie? Vertoon je stoer, extreem 'sterk' en afstandelijk gedrag als pantser om te vermommen dat je jezelf eigenlijk slap & zwak voelt? Of heb je een 'nice guy' & 'helpaholic' houding aangeleerd wat zich uit in extreem vriendelijk 'pleasen'. Dit is een 'masker' die je hebt opgedaan uit angst om egoïstisch te zijn, voortkomend uit gebrek aan eigenwaarde en behoefte aan waardering van buitenaf. Of vertoon je trekjes van arrogantie? Een stellige houding die uitstraalt: 'Ik weet het (beter)!'. Altijd gelijk (willen) hebben om te 'verbloemen' dat je jezelf (on)bewust dom vindt. Diep van binnen ben je bang dat anderen je dom vinden. Eigenlijk was je liever (nog) slimmer.

Honger naar liefde groter dan naar eten

De eerstgenoemde 'stoere' overlevingsstrategie. Hierin herkende ik de 'kille', afstandelijke houding van m'n voormalige hardloopcoach. Deze houding riep 'nice guy' gedrag bij mij op. Ik doorzag het en begreep waar beide gedragingen vandaan kwamen. Besefte tegelijkertijd dat beiden botsen. Als 'pleaser' had ik moeite om niet 'meegesleurd' te worden. Mijzelf te verliezen in de 'relatie' door gewenst gedrag te vertonen wat eigenlijk niet bij mij past. Het is zo verleidelijk! De ander keihard veroordelen als hij / zij zich bijvoorbeeld erg arrogant gedraagt of de aandacht extreem naar zich toetrekt. Echter, 't werkt averechts. Wat de betreffende persoon (on)bewust nodig heeft, is jouw liefde. Jouw erkenning & vertrouwen in zijn / haar volmaaktheid. Dit terwijl hij / zij juist boosheid teweegbrengt en afwijzing oproept. Misschien is in de wereld honger naar liefde nog wel 'groter' dan naar eten.

'Relatie' met m'n trainer... als directe zelfreflectie

M'n hardloopcoach en ik. Onze verschillen reikten verder dan 'alleen' deze overlevingsstrategieën. Control-freak versus vertrouwen... voorspelbaarheid versus verrassende afwisseling... streng dicteren versus positief inspireren. Meer en meer zag ik dat onze hardloopambitie gelijk was, maar de (gewenste) aanpak ernaartoe anders. Desondanks was de overweging om afscheid te gaan nemen ontzettend lastig. Onze samenwerking was namelijk zeer leerzaam. Misschien juist wel door onze verschillen. Een oordeel over de ander geeft zoveel inzicht in jezelf! Tijdens het zoekproces heb ik met diverse mensen gesproken. Een variëteit aan meningen kwamen voorbij. Door de bomen (alle goedbedoelde adviezen) zag ik af en toe het bos niet meer. Best ingewikkeld om dan je eigen 'koers' te blijven 'varen'.

Laat het gezamenlijke doel emoties richting geven

Enigszins wanhopig zoekend naar mijn 'koers'. Wat een opgeluchting toen een goede vriend het volgende advies gaf. Hij kwam naast mij zitten en zei met liefdevolle stem: 'Wat heb jij nodig van een trainer om je hardloopdoelen te bereiken?' 'Past de aanpak van de betreffende coach bij hetgeen jij nodig hebt?'. Door de gezamenlijke ambitie als uitgangspunt te nemen, voelde mijn coach zich minder persoonlijk afgewezen door m'n vertrek. Realisatie van ons gezamenlijke doel als uitgangspunt om niet te verzanden in emoties & verwijten, maar deze emoties juist te gebruiken om stappen de zetten in de gewenste richting. Emoties horen erbij, zijn de motor van verandering. Kijkend naar de diverse toptrainers die er zijn, het lastige is dat 'top' een relatief begrip is. Het gaat niet alleen om 'top', maar om passend. Wat voor de één een goede benadering is, werkt voor de ander niet.

Relaties & prestaties

Kortom: wat kunnen relaties je 'leegslurpen'. En... wat kunnen ze een energie geven! Hoe kil iemand ook doet, diep van binnen heeft iedereen behoefte aan warme persoonlijke, zakelijke en liefdesrelatie(s). Alleen maakt je ego jouzelf wijs dat je niet goed genoeg bent: “Waarom zou iemand mij 'de moeite waard' vinden?”. Je stopt energie in het vermommen van deze onzekerheid door jezelf 'op te blazen' ('groter' & stoerder voordoen) of juist klein te maken (onderdanig 'pleasen'). Dit slurpt energie uit de relatie(s) met jezelf en anderen. Bereid zijn om diep in elkaars 'pure' ogen te kijken door angst voor afwijzing los te laten. 'Gewoon' jezelf durven zijn als grote stap richting ('extra' energie voor) 'geluk' en presteren.

Welk 'masker' (stoer, arrogant, 'pleaser') herken jij bij jezelf? Welke invloed heeft dit 'pantser' op jouw relaties met anderen? Staat ze een hechte, warme band (en daarmee 'geluk' & presteren) in de weg?