Wees een liefbeest

Doorbijten... op souplesse

Geschreven door: Patty den Ouden

Plof... plof... plof... als een zoutzak plof ik neer op de grond. De laatste minutenloop van m'n pittige tempotraining. “Ben ik nu echt moe of maakt mijn 'geest' mij dit wijs?”, vraag ik mijzelf doorbijtend en vechtend af. Eigenlijk wil ik stoppen, 'wegrennen'. In mijn ooghoeken zie ik een fietser langzaam dichterbij komen. Eenmaal naast mij, kijkt ze met lieve ogen en zegt: 'Wat loop jij lekker licht!'. Ik lach vriendelijk terug, maar denk: 'Licht?!' Het voelt zwaar als beton. Of... opeens voelen mijn stappen een stuk lichter. Hoe je denkt, bepaalt je gevoel, beïnvloedt je doen. Wees een liefbeest.

(Groei)pijn hoort erbij... lijden & leiden zijn opties

Tijdens m'n blessureperiode besefte ik dat vanuit wilskracht PR's rennen slopend is en voortkomt uit (faal)angst. Niet vechten tegen jezelf, niet vluchten, maar aangaan. Vanuit souplesse wurgend perfectionisme recht in de ogen kijken. Ik merkte dat opzien tegen pijn meer 'lijden' veroorzaakt dan de (groei)pijn zelf. (Groei)pijn hoort erbij, lijden is een optie. Lijden: vanuit onzekerheid over je eigen 'kunnen' krampachtig op wilskracht grenzen pushen. Leiden: vanuit souplesse grenzen van je huidige 'kunnen' verleggen richting je 'willen'. Hoe paradoxaal?! Hard pushen ziet er stoerder uit, maar doorbijten vanuit souplesse werkt duurzamer.

(Schijn)zekerheid

Ik herinner 't nog als de dag van vandaag. Het moment dat ik stage ging lopen in de Consultancy. Als meisje keek ik erg op tegen tegen directieleden van succesvolle bedrijven. Vooral omdat deze leiders zoveel (zelf)vertrouwen & leiderschap uitstralen. Zittend tegenover een gezette charismatische directeur. Opeens liet hij een andere kant zien. Zijn (schijn)zelfverzekerdheid viel weg. Ik zag 'gewoon' een mens zitten die ook twijfels heeft. Geraakt keek ik hem aan. Stiekem had ik gehoopt dat hoe ouder & 'succesvoller' je bent, hoe zachter je 'self-criticus' wordt...


'Kern met pit' afpellen & blootleggen... niet leegpersen

Zelfs topmodellen voelen zichzelf soms lelijk. Zelfs Olympiërs moeten zichzelf tijdens wedstrijden of trainingen mentaal even 'herpakken'. Nee, hij zal niet verdwijnen, die innerlijke criticus. Het gaat erom hoe je met demotiverende gedachten omgaat. Tijdens mijn blessureperiode negentig minuten 'duurloop' op de crosstrainer in de fitness. Vooral de eerste dertig minuten waren (mentaal) pittig. Zo saai! Weten dat negatieve twijfelachtige gedachten komen. Ze 'lief' aankijken en 'als een beest' doortrainen. Geloven in je 'kern met pit'. Niet jezelf 'leegpersen' met destructieve gedachten, maar de (negatieve) schil afpellen en gebruiken 'to pick yourself up'.

Wees lief naar jezelf en een 'beest' naar je innerlijke criticus. Boor jezelf niet de grond in. Geef niet toe aan negatieve overtuigingen. Juist vanuit 'liefde' / (zelf)vertrouwen groeit de wil om (groei)pijn te verdragen. Dan groeit je wil om 'als een beest' je doelen 'na te jagen'... wees een liefbeest.