Jezelf op de hielen zitten

Realiteit: hoe harder je wegrent, hoe harder ze achter jou aankomt...

Geschreven door: Patty den Ouden

Voorzichtig stap ik de gezellig lichtgeel verlichte kamer binnen. Nog geen seconde later verstijf ik van schrik, snak vlug naar adem. Een schaduw van een zwart gestalte... Ik duik mijn bed in en doe de lamp uit... vliegensvlug... zodat de schaduwzijde van het gestalte niet meer zichtbaar is. Dromend hoop ik dat hij vanzelf de kamer verlaat.. tevergeefs. Drie uur in de nacht. Ik klik m'n lampje aan om even wat water te gaan drinken. Gatver! Op oogafstand oog in oog met die grote zwarte spin... hangend aan een schitterend kleverig draadje. (On)bewust negeren dat er iets zit... een lief spinnetje of een nare blessure. Gewoon doorgaan met wat je deed... vroeg of laat zal de confrontatie alleen maar groter zijn... de schaduwzijde van 'vluchten' zichtbaar worden...

Directeurtje spelen

Een gespannen sfeer hangt er in het managementteam dat we begeleiden. Zittend rondom een grote, bruine rechthoekige tafel. Aangesteld als 'Algemeen directeur'... eigenlijk wist hij destijds heel goed dat zijn talent vooral 'buiten' ligt (klant & markt)... niet bij interne processen. Tja... nu zeggen dat de functie 'Commercieel directeur' beter bij je past, betekent toegeven dat je iets niet kunt.... Vrij heet is het in de directiekamer. Het zweet staat op zijn voorhoofd. Het druppelt bijna onzichtbaar in zijn ogen. Niet vanwege de warmte uit de kachel. Nee... (bedrijfs)resultaten liegen niet... gelukkig. Hij kan niet langer de schone schijn ophouden. De stoere leider die van 'alle markten thuis' leek ... het bleek een fa├žade. Velen in de organisatie zagen het al onder ogen... behalve hijzelf. Een eenzame ongelukkige worsteling. Al jarenlang was hij bang om 'door de mand' te vallen. Hoe harder hij dit probeerde te vermijden, hoe meer hij zichzelf juist 'aan het uitschakelen' was...

Fouten erkennen... zelfmoord

Een dag later zit ik in de wachtkamer van de sportpolie in Ede. Tegenover mij kijkt 'Blade Babe' Marlou van Rhijn ondeugend naar de inspirerende foto's aan de wand. Vlug blader ik door het magazine dat op tafel ligt. M'n ogen vallen op een interview met Femke Halsema over haar nieuwe boek. Op de vraag of ze sommige dingen eng vond om op te schrijven, antwoordt ze: "Ja, (...) het beschrijven van je eigen tekortkomingen. Als je zo lang als ik politicus bent geweest, ben je erg ingesteld op het niet erkennen van fouten. Want dat is politieke zelfmoord. Er zal zelden een parlementaire journalist opstaan die zegt: 'Wat goed dat je dat erkent'. Nee, iedereen duikt er bovenop en zegt: 'Zie je wel dat ze zwak is!'." Niet bepaald het voorbeeld van een open cultuur... Fouten bekennen, voordat ontkenning niet alleen jou, maar zelfs een land 'schaakmat' zet...

Huilend je 'kijk' verhelderen

Sportarts Petra Groenenboom is inmiddels naast mij komen staan. Een vriendelijke vrouw met pittige blik in haar ogen. Ze deelt de uitslag van de MRI-scan. Een vlaag van verdriet voel ik door m'n hele lijf stromen na bekendmaking van de fractuur. Net lekker opgebouwd, denk ik: "Hoe ga ik m'n conditie minstens bijhouden met zo'n gipspoot?!" Heb het gevoel keihard te kunnen gaan janken... uit onmacht. Eigenlijk haat ik huilen, vind het zwak... maar wat kunnen tranen je blikveld lekker 'schoonspoelen'... je helpen weer met heldere ogen naar de toekomst te kijken. Open zien wat er fout is gegaan. Openheid als krachtige springplank voor 'strategische zetten' vooruit...

(Ontwikkelbare) zwaktes & fouten... je schaduwzijde... beschouw ze niet als een afgang. Stop met negeren... voordat hetgeen je niet onder ogen wilt zien jou in een (andere) vorm 'uit het veld slaat'...