Storing

Wat een hoop 'shit' verheldert

Geschreven door: Patty den Ouden

Onrustig graaiend in m'n grote handtas hoor ik mijn sleutels tegen elkaar schuren. Grote druppels regenwater stromen van m'n huidskleurige tas af. Beiden zijn we verregend. De fiets en ik. 'Waar zijn ze nou?!' Ik voel ze ergens ver weggegleden in een hoekje van de stugge handtas. Met een plastic zak om m'n kersverse gipspoot strompel ik nog wat onwennig de voordeur binnen. Half 6. Eenmaal de gang doorgelopen staat ze recht voor mij. Silvia, m'n moeder. Met haar sprankelende blauwe ogen kijkt ze liefdevol en nogal vurig tegelijk. Eerst naar m'n been. Dan recht in mijn ogen: 'Ga je stoppen?'.

Ontsporen

Gelukkig inmiddels alweer maanden geleden. Zwijgend keek ik haar met grote ogen aan. Ze herhaalde de vraag met dezelfde essentie, maar andere formulering: 'Ga je door met hardlopen?. Eigenlijk wilde ik zeggen: 'Hoe kun je dat nou vragen?! Natuurlijk stop ik niet!', maar slikte 't nog net op tijd in. Recht kijkend in de schittering van haar blauwe ogen zag ik dat ze volgelopen waren. Buiten stroomden regendruppels hard naar beneden. Op het gezicht van Silvia gleed een traan heel zachtjes weg. Overrompeld bleef ik stil de traan van haar volgen. Met een blessure mijn ouders pijn doen - zo raken - dat had ik niet verwacht. Met een pijnlijk schuldgevoel zei ik voorzichtig dat ik overtuigd ben dat tegenslag een keiharde les 'bevat' die ik nodig heb om m'n missie te bereiken. Ontsporen om het 'juiste' spoor op weg naar m'n 'eindstation' te berijden...

Wisselwerking

Enkele weken geleden, m'n eerste hardloopstappen. Wat voelden ze tegenstrijdig! Enerzijds zo bevrijdend om weer dat gevoel van vliegen te voelen. Heerlijk! Anderzijds bewust van het risico dat de blessure terug kan komen. Gedachten die afdwaalden naar m'n sportarts Petra. In het bijzonder het moment dat ik de VacoPad ('moon boot' (gips)poot) wilde inleveren bij haar. Eigenlijk wist ze niet zo goed wat zij er mee moest, dus zei ze: "Bewaar maar, voor het geval je 't weer nodig hebt". Haar grappige serieuze ogen bij het uitspreken van die woorden. Vragend keek ik haar aan zonder iets terug te zeggen. Lachend voegde ze eraan toe: 'Ik meen het serieus!'. Met niet helemaal geruste brede glimlach stopte ik vervolgens de VacoPad weer in m'n tas. 'Niet zoveel van anderen aantrekken', fluister ik tegen mijzelf terugdenkend aan de wisselwerking tussen onze (onuitgesproken) woorden. Je eigen spoor trekken en je 'eindstation' scherp in 't vizier houden...

Kruisende, splitsende en dode sporen

Kijkend naar een documentaire over een (missie)gedreven ondernemer. Wat voelde ik een grote rilling van kippenvel over m'n lijf. Niet van de kou. Nee, van zijn oprechte (missie)gedrevenheid. Zijn keiharde wil om een 'eerlijke' mobiele telefoon op de markt te brengen. Politieke samenzweringen, machtsbelust en corruptie... op een bepaald punt werden ze hem echt te veel. Vastgegrepen door een zeer onzeker oncomfortabel gevoel volledig op een dood spoor te zitten.Desondanks (missie)gedreven doorgaan. Het moment waarop hij dacht dat het niet erger kon... zijn (zelf)vertrouwen vreselijk op de proef was gesteld. Toen verloor hij ook wat hem zo waardevol was. Zijn zakenpartner. Ze trok haar eigen spoor. Sporen lopen parallel, kruisen... of splitsen.

Uitweg

Volledig uitgeput huilend op een bed schreeuwt hij: 'Wat er ook gebeurt, ik zal een game changer zijn in de mobiele telefoonmarkt!'. Overrompeld door de kracht achter zijn woorden realiseerde hij zich hoeveel hij over heeft voor z'n missie. Hoeveel tegenslag / narigheid je over hebt voor iets of iemand, 'vertelt' wat je echt waardevol vindt. Hoe snel kies je op een complexe wissel de makkelijkste (uit)weg?

Hoe heftig 'storingen' ook zijn, als je ergens echt waarde aan hecht, zul je een berijdbaar spoor vinden. Hoeveel tegenslag je onderweg aankan, verheldert wat en wie je daadwerkelijk belangrijk vindt. Wat kan een hoop 'shit' duidelijk maken welke sporen je (niet) wilt nalaten in je leven...